WERELD KAMPIOENSCHAPPEN 2017

Na een intensieve revalidatie van mijn knieblessure die ik opgelopen had tijdens het laatste toernooi in Minsk, was ik er klaar helemaal voor. Alle trainingen waren geleverd en ik had mezelf volle bak ingezet op de deadline te halen. Mijn knie was net optijd en voldoende gerevalideerd. Ik was klaar voor de strijd en de dag begon dan ook vol goede moed.

De loting was bekend en ik starten mijn eerste wedstrijd tegen Zlatko Kumric uit Kroatië. Na 1:22 minuur stond ik twee wazari’s voor. Deze gaf ik niet meer uithanden. Ik scoorde daarbij nog een derde Wazari vlak voor het einde. Dit was een lekkere start, op naar meer. Op het WK staan bijna geen amateurs dus ook mijn volgende partij was er een van top niveau.

De tweede partij stond de Israëliër, Peter Paltchik klaar voor de partij. Na vierenveertig seconden kregen we beiden een straf, voor het ontwijken van het gevecht. Kort hierna wist ik een Wazari te score, doormiddel van een getimede Ko uchi Gari. Vervolgens probeerde hij de druk op te voeren, maar dit was tevergeefs. Hij kwam niet meer in de buurt en de winst was binnen. Ik ging door naar de kwart finale.

Mijn tegenstander voor de kwartfinale was de Belg, Toma Nikiforov. Hier verloor ik tijdens de vorige editie van het WK in 2015 de tweede ronde van. Nu treffen we elkaar in de kwart finale wat dus een beslissende partij is. Mag je verder voor goud of voor brons. De partij begint goed en de overtuiging spat er vanaf. Na zevenenveertig seconden krijgen we beiden een straf voor het vermijden van het gevecht. Dit deden ze om ons erop aan te zetten, te gaan zoeken naar een score.

Na ruim 2,5 minuut in de partij weet ik te scoren doormiddel van mijn wel bekende Ko uchi Gari. Hierop volgend weet ik Nikiforov in een houdgreep te krijgen en daar een Wazari uit te slepen. Na drie minuten had ik een voorsprong bemachtigd van twee wazari’s, die ik niet meer uit handen ging geven. Hij probeerde nog van alles, maar dit was niet voldoende. Ik was door naar de halve finale en ik was er klaar voor. Ik voelde het goud al bijna om mijn nek. Laat die tegenstander maar komen.

Tijdens een korte break kon ik nog eventjes wat eten en mijn voorraad weer aanvullen. Ondertussen wist ik dat ik de halve finale zal vechten tegen de Japanner, Aaron Wolf. Hier heb ik één keer eerder tegen gevochten en verloor deze tijdens de Grand Slam van Parijs in 2016. Het was een voordeel dat ik al een keer eerder tegen hem had gevochten, zo wist ik wat mij te wachten stond.

De partij ging over en weer. Ik wist zijn grip te verbreken, maar kon hierdoor zelf moeilijk tot een actie komen. Na bijna 3,5 minuut kreeg ik een straf voor het vermijden van het gevecht. De partij ging verder en de vijf minuten waren verstreken. Het was tijd voor de golden score. Na een minuut had ik het gevoel dat ik van tactiek moest wisselen. Ik moest iets gaan forceren om de partij binnen te slepen. Deze keuze werd mij uiteindelijk fataal. Door de wisseling van mijn pakking gaf ik hem ruimte tot het maken van een actie. Er werd nog niet direct een score gegeven, maar een paar tellen later kwam dat moment dan toch. Wazari voor mijn tegenstander Aaron Wolf. Hij mocht door naar de finale en ik mocht me klaarmaken voor het brons.

Ik baalde enorm van dit verlies in deze partij. Achteraf had ik teveel met de handrem erop gejudood. Ik was goed, maar steeg niet boven mijzelf uit. Wil je wereldkampioen worden dan moet je toch echt iets bijzonders op zo een dag kunnen leveren. Dit kon ik helaas niet. Toch moest ik me opnieuw opladen voor het brons. Dit deed ik met alles wat ik in mij had. Ik vocht tegen de RUS, Kirill Denisov. Ik wist bij voorbaat dat dit een lastige partij werd.

Tot tweemaal toe kreeg ik mijn pakking niet. Hij wist hierop in te spelen en dit liep uit tot een score met een Wazari. Ik kwam direct op een achterstand. Na een minuut wist hij mij weer te gooien. Hij hield mij vervolgens direct in een houdgreep. Ippon voor hem en mijn WK was voorbij. Hieruit blijkt dat ik nog veel te leren heb. Ik moet mijzelf opnieuw kunnen opladen of het nu voor brons of voor het goud is. Dit mag mij nooit meer overkomen. Dit gaat mij geen tweede keer gebeuren.

Zo sta je met één been in de finale en zo ga je met legen handen naar huis. Winst en verlies liggen ontzettend dichtbij elkaar. Het enige wat ik met dit WK nu nog kan, is incasseren en er iets van leren. Voor nu neem eventjes rust en ga ik twee weken op vakantie naar Bali. Hier kan ik alles laten bezinken en mijzelf opnieuw opladen voor al het moois wat nog komen gaat!