EUROPEAN OPEN MINSK 2017

Ik wilde nog graag een wedstrijd doen in voorbereiding naar het WK in Boedapest 2017. De enigste wedstrijd die juist in de planning uitkwam was de European Open in Minsk. Normaliter zou ik hier niet heen gaan, omdat er weinig punten te verdelen zijn en het verder geen bijzonder toernooi is. Ik gebruik de European open als een voorbereiding voor mijn grote wedstrijd. Niet alleen ik  was op dit idee gekomen. Er deden meerdere wereld toppers mee.

Mijn eerste wedstrijd was tegen de Roemeen, Valentin Radu. Dit werd een vervelende wedstrijd. Hij wilde niet echt judoën en liep daardoor snel drie straffen op. Dit betekende voor hem einde oefening en voor mij de volgende ronde. In de tweede ronde vocht ik tegen de Sweed, Joakim Dvarby. Dit is een vechter uit de -90kg die na de Olympische Zomerspelen de overstap naar de -100kg heeft gemaakt.

Deze partij liep strategisch goed. Hij liep snel twee straffen op, wat mij het voordeel in de partij opleverde. Aan het einde van de partij wist ik Dvarby op de grond in een houdgreep te krijgen, die ik twintig seconde vasthield. Het resultaat is een Ippon en daarmee de winst.

De kwart finale was aangebroken, ik zou de strijg aangaan tegen de Belarus, Mikita Sviryd.
Tijdens de partij zorg ik voor de juiste afstand en weet ik optijd toe te slaan. Na drie minuten scoor ik een Wazari, die ik vervolgens niet meer uithanden geef. Op naar de halve finale waar de Engelsman, Ben Fletcher mij staat op te wachten. Dit is geen hoogvlieger, maar wel een vervelende judoka, die je niet moet onderschatten. Ik had nog een kort overleg met mijn coach om de tactiek te bespreken. Ik was er klaar voor.

Na een lange partij die over en weer ging was de reguliere tijd verstreken, dit zonder een shido of scoren. Ook in de Golden Score gingen we bijna twee minuten door tot dat ik een Wazari wist te score doormiddel van een overnamen. Na vier winst partijen had ik een goed gevoel bij dit toernooi. Het was dan wel een voorbereiding toernooi, maar ik deed wat ik moest doen, wat mij uiteindelijk het nodige resultaat opleverden.

De finale was tegen de Georg, Varlam Liparteliani. De runner up van de Olympische Zomerspelen in Rio de janeiro. In de klasse tot 90kg. Na de Olympische spelen in 2016 maakte hij de overstap naar de -100kg. Hij won van mij op de Grand Slam in Parijs eerder dit jaar, om het brons. Tijd voor revanche dacht ik zo.

De partij verliep prima, dit wil zeggen dat wij beiden een Shido opliepen en er wat acties over en weer gemaakt werden. Na vijf minuten gingen we door de Golden Score in. Na anderhalve minuut wil ik een actie maken die volledig misplaatst is, waardoor hij mij terugstuurt en mij op mijn rug gooit. Hij maakt een Wazari en heeft mij vervolgens in een houdgreep.

Tegelijkertijd hoorde en voelde ik iets in mijn knie knappen. Ik tikte af terwijl ik in zijn houdgreep lag. Ik keek naar mijn coach en wist dat het niet goed was. Door de adrenaline kon ik nog lopend de mat af. Geen goud, maar wel een behoorlijke knieblessures opgelopen.

Was het dan toch niet zo handig, om als voorbereiding dit toernooi te gebruiken? Ik vind van wel, een ongelukje zit in een klein hoekje. Judo is een contact sport en dit kan altijd gebeuren. Ik kan en mag nooit bang zijn voor wat er kan gebeuren. Helaas gebeurd het precies nu en had ik nog maar zes weken tot de WK in Boedapest. Ik zou blijven trainen, maar ging direct naar huis. Het was geen trainingskamp voor mij, maar een revalidatieproces tot het WK!